سید عبدالله موسوی شیرازی
سید عبدالله موسوی شیرازی (۱۲۷۰ش-۱۳۶۳ش)، از مراجع تبعیت شیعه در قرن چهارده و پانزده قمری و بومی مشهد بود. وی جزء علمایی بود که به سیاست‌های رضاخان اعتراض کرد و در تجمع عموم در مسجد گوهرشاد نقش داشت. اعلامیه‌های زیادی علیه محمدرضا پهلوی صادر کرد و از حامیان کشور‌ایران محسوب میشد. مدفن وی در بقاع امام رضا(ع) جای‌دارد. سید محمدباقر موسوی شیرازی (۱۳۹۳ش) تشریفات ترحیم مشهد فرزند اوست.
معاش‌طومار
سید عبدالله شیرازی در شب ۱۳ شعبان ۱۳۰۹ق مبتنی بر با ۲۳ اسفند ۱۲۷۰ش، در شیراز چشم به جهان گشود. پدرش سید محمدطاهر شیرازی از علمای شیراز بود.[۱] او بعداز گذراندن دروس مقدماتی در شیراز به نجف رفت و بعداز استحصال اجتهاد در آنجا به زادگاهش رجوع و برگشت.
سید عبدالله شیرازی به جهت شغل‌های سیاسی علیه قوم و قبیله پهلوی ذیل فشار قرار گرفت در کشور‌ایران مبارزات سیاسی را خاطر نشان نمود و مخالفت قانونی و علنی خود را با حکومت رضاشاه پهلوی اظهار‌کرد و بازداشت و زندانی شد. بعد از قیام مسجد گوهرشاد، شیرازی به صورت مخفیانه راهی نجف شد و چهل سال در آنجا ماند. او ده سال نهایی قدمت خویش را در مشهد سپری کرد و درگیر درس دادن علم ها فقاهتی و تربیت شاگردان بود.[۲]
درگذشت
شیرازی در ۱ محرم سال ۱۴۰۵ق / ۵ مهر سال ۱۳۶۳ش درگذشت و در بقاع امام رضا(ع) به خاک ودیعه شد.[۳]
حیات علمی
سید عبدالله شیرازی در ۷ سالگی به مدرسه منزل رفت و روخوانی قرآن، قرائت و تایپ کردن کتاب‌های فارسی و ادبیات مرسوم را نزد بابا آموخت. بعد از آن در حوزه علمیه محل تولد خویش شیراز، به تعلیم لغت، صرف، نحو و ادبیات عرب پرداخت و بعضی از کتاب‌های اصول و فقه و نیز منطق و فلسفه را یادگرفت. در درس روضه خوان علی ابوالوردی، میرزا محمد راست گو مجتهد و روحانی محمد رضا شامنی حاضر شد.[۴]
وی در جمادی الاول ۱۳۳۳ق شیراز را به قصد ادامه علم آموزی در حوزه علمیه نجف، سوراخ اعلام کرد. در نجف از درس سید ابوالحسن اصفهانی، آقاضیاء عراقی و محمد حسین نائینی به کار گرفت. شیرازی بعد از اقامت سیزده ساله در نجف اشرف و دریافت مرتبه اجتهاد، به شیراز، رجوع و به احیای حوزه علمیه شیراز پرداخت.[۵] سید عبدالله بعد از مدتی به نجف رجوع و برگشت و پس از یکسری سال اقامت به کشور‌ایران آمد و در مشهد کار‌های علمی خویش را خاطر نشان کرد.
اثرها
سید عبدالله در زمانه حیات خویش اثر ها متعددی را تألیف کرد که عبارتند از:
التحفة الکاظمیه فی قتل الحیوانات بالآلات الکهربائیه.
ازاحة الشبهه فی حکم الافاق المتحده و المختلفه.
المسألة الرجوعیه فی حکم المطلقة الرجعیه.
الرسالة الربیعیه فی تصحیح النیابة العبادیه.
الحاشیه علی العروه الوثقی، فقه استدلالی.
ازاحة الشبهات فی الشک فی الرکعات.
عمدة الوسائل فی الحاشیه علی الرسائل.
مناظرات دهگانه با علمای اهل سنت.
رفع الحاجب فی الاجره علی الواجب.
الدّرر المبیض فی منجزات المریض.
امام و امامت از بینش اسلام.
الاحتجاجات العشره.
ذخیرة الصالحین.
الامامة و الشیعه.
توضیح المسائل.
انیس المقلّآیین.
کتاب القضاء.
مناسک حج.
پوشش زن از بینش اسلام.
الرسالة الرجبیه، فقه استدلالی.
کتاب الحج / بقلم محمد تقی الطبسی.
کتاب الصوم / ۲ جلد / بقلم علی ارومی.
تنقیح الاصول / ۴ جلد / بقلم علی ارومی.
رسالة فی الترتب / بقلم علی اکبر وحیدی همدانی.
محاضرات فی الحج / بقلم سید محمّدعلی شیرازی.
القطرة فی زکاة الفطرة / بقلم علی محمّدی مازندرانی.
کتاب الخمس / ۲ جلد / بقلم علی اکبر الوحیدی الهمدانی[۶]
سید عبدالله موسوی شیرازی
سید عبدالله موسوی شیرازی (۱۲۷۰ش-۱۳۶۳ش)، از مراجع تبعیت شیعه در قرن چهارده و پانزده قمری و بومی مشهد بود. وی جزء علمایی بود که به سیاست‌های رضاخان اعتراض کرد و در تجمع عموم در مسجد گوهرشاد نقش داشت. اعلامیه‌های زیادی علیه محمدرضا پهلوی صادر کرد و از حامیان کشور‌ایران محسوب میشد. مدفن وی در بقاع امام رضا(ع) جای‌دارد. سید محمدباقر موسوی شیرازی (۱۳۹۳ش) تشریفات ترحیم مشهد فرزند اوست.
معاش‌طومار
سید عبدالله شیرازی در شب ۱۳ شعبان ۱۳۰۹ق مبتنی بر با ۲۳ اسفند ۱۲۷۰ش، در شیراز چشم به جهان گشود. پدرش سید محمدطاهر شیرازی از علمای شیراز بود.[۱] او بعداز گذراندن دروس مقدماتی در شیراز به نجف رفت و بعداز استحصال اجتهاد در آنجا به زادگاهش رجوع و برگشت.
سید عبدالله شیرازی به جهت شغل‌های سیاسی علیه قوم و قبیله پهلوی ذیل فشار قرار گرفت در کشور‌ایران مبارزات سیاسی را خاطر نشان نمود و مخالفت قانونی و علنی خود را با حکومت رضاشاه پهلوی اظهار‌کرد و بازداشت و زندانی شد. بعد از قیام مسجد گوهرشاد، شیرازی به صورت مخفیانه راهی نجف شد و چهل سال در آنجا ماند. او ده سال نهایی قدمت خویش را در مشهد سپری کرد و درگیر درس دادن علم ها فقاهتی و تربیت شاگردان بود.[۲]
درگذشت
شیرازی در ۱ محرم سال ۱۴۰۵ق / ۵ مهر سال ۱۳۶۳ش درگذشت و در بقاع امام رضا(ع) به خاک ودیعه شد.[۳]
حیات علمی
سید عبدالله شیرازی در ۷ سالگی به مدرسه منزل رفت و روخوانی قرآن، قرائت و تایپ کردن کتاب‌های فارسی و ادبیات مرسوم را نزد بابا آموخت. بعد از آن در حوزه علمیه محل تولد خویش شیراز، به تعلیم لغت، صرف، نحو و ادبیات عرب پرداخت و بعضی از کتاب‌های اصول و فقه و نیز منطق و فلسفه را یادگرفت. در درس روضه خوان علی ابوالوردی، میرزا محمد راست گو مجتهد و روحانی محمد رضا شامنی حاضر شد.[۴]
وی در جمادی الاول ۱۳۳۳ق شیراز را به قصد ادامه علم آموزی در حوزه علمیه نجف، سوراخ اعلام کرد. در نجف از درس سید ابوالحسن اصفهانی، آقاضیاء عراقی و محمد حسین نائینی به کار گرفت. شیرازی بعد از اقامت سیزده ساله در نجف اشرف و دریافت مرتبه اجتهاد، به شیراز، رجوع و به احیای حوزه علمیه شیراز پرداخت.[۵] سید عبدالله بعد از مدتی به نجف رجوع و برگشت و پس از یکسری سال اقامت به کشور‌ایران آمد و در مشهد کار‌های علمی خویش را خاطر نشان کرد.
اثرها
سید عبدالله در زمانه حیات خویش اثر ها متعددی را تألیف کرد که عبارتند از:
التحفة الکاظمیه فی قتل الحیوانات بالآلات الکهربائیه.
ازاحة الشبهه فی حکم الافاق المتحده و المختلفه.
المسألة الرجوعیه فی حکم المطلقة الرجعیه.
الرسالة الربیعیه فی تصحیح النیابة العبادیه.
الحاشیه علی العروه الوثقی، فقه استدلالی.
ازاحة الشبهات فی الشک فی الرکعات.
عمدة الوسائل فی الحاشیه علی الرسائل.
مناظرات دهگانه با علمای اهل سنت.
رفع الحاجب فی الاجره علی الواجب.
الدّرر المبیض فی منجزات المریض.
امام و امامت از بینش اسلام.
الاحتجاجات العشره.
ذخیرة الصالحین.
الامامة و الشیعه.
توضیح المسائل.
انیس المقلّآیین.
کتاب القضاء.
مناسک حج.
پوشش زن از بینش اسلام.
الرسالة الرجبیه، فقه استدلالی.
کتاب الحج / بقلم محمد تقی الطبسی.
کتاب الصوم / ۲ جلد / بقلم علی ارومی.
تنقیح الاصول / ۴ جلد / بقلم علی ارومی.
رسالة فی الترتب / بقلم علی اکبر وحیدی همدانی.
محاضرات فی الحج / بقلم سید محمّدعلی شیرازی.
القطرة فی زکاة الفطرة / بقلم علی محمّدی مازندرانی.
کتاب الخمس / ۲ جلد / بقلم علی اکبر الوحیدی الهمدانی[۶]
راهنمای آمادهسازی مسجد یا سالن برای مراسم ترحیم؛ از چیدمان تا امکانات رفاهی