مجله خبری تشریفات

این موزه قبل از آنکه در گلشن پهلوان پور باشد تشریفات ترحیم مشهد در یکی گرمابه‌ های تاریخی شهر مهریز با اسم خزینه استهریج برپا بود و آن‌گاه به‌این جای منتقل شد.
در این شرکت بیش از۴۰۰ تاثیر مشتمل بر اشکال ابزارآلات مشاغل ساکن، ظروف پخت خوراک، کتیبه‌ های کهن، پوشاک سنتی و هر آنچه که بیان‌کننده فرهنگ وتمدن عموم این دیار میباشد را می قدرت روءیت کرد.
نظام آب و کاشت
این گلشن به جهت سرازیر بودن آب از باطن آن از پیشین دارنده جاذبه خاصی بوده میباشد.
این آب از قنات دارای اسم و رسم به “حسن‌ آباد” سرچشمه می گیرد و به‌ جز گلشن پهلوان پور، به‌ طور بدون واسطه از هیچ یک از گلشن‌ های ناحیه عبور نمی‌ نماید.
آب این قنات درختان چناری را که در کناره آن روییده‌ اند، سیراب می‌ نماید.
همینطور ضمن قنات ذکرشده، این گلشن از روش دو حرفه آب دیگر به اسم قنات پاد شاه‌ حسینی و قنات مزویر آباد آبیاری می گردد.
گلشن دارنده ۱۶ حقابه میباشد. در اصطلاح محلی یزد سهمیه آب، حقابه نامیده میگردد. فرصت هر حقابه در بین ۱۰ الی ۱۱ دقیقه میباشد که به آن سبو نیز گفته میشود.

پوشش گیاهی
دو طرف جوی‌بار اساسی گلشن درختان تنومند و سالخورده چنار قرار دارا هستند.
درختان مثمر گلشن نیز دربرگیرنده انار، بادام و خرمالو میباشد.
کاشت این درختان با اعتنا به گرمای زیاد استان یزد نمایانگر آب‌ و هوای گوناگون نسبتاً خنک این ناحیه میباشد.

امامزاده سیدعبدالله (ع) از نوادگان حضرت امام موسی تشریفات ترحیم مشهد الکاظم (ع) میباشد. آرامگــاه امامزاده سیدعبدالله (ع) در یک کیلومتــری شهر کلور در کنار چشمه زلال بسیـــار خنک مشهـــــور به جیگیزات و رودخــــانه پرخروش شاهرود در دل کوههای بلند حوزه‌ قرار گرفته میباشد. ساختمان امامزاده سیدعبدالله (ع) کلور نوساز بوده و بــا الگوگیری از معماری اسلامی بصورت چهار ضلعی با پنجره های مشبک ایجاد شده است. باغهـــای بسیار با مصفایی اطـــراف امامزاده سیدعبدالله کلور را فرا گرفته که از میانه آن رودخــانه بسیـــار قشنگ و پرآبی عبور می نماید همینطور جاده مابیـن شهـــر و امامزاده از بین باغهـــای کلور قبلی و درختـان گردو و توت مانند چتری دو طرف جاده را فرا گرفته که چشم انداز بی بدیلی را بوجود آورده و دیده هر بیننده ای را نـــوازش می‌دهد.شهر کلور (kelur) در نصیب جنوبی و بیست و پنج کیلومتری شهر خلخال در حیطه بسیار خوشگل و خــوش آب و هوا به اسم ناحیه شاهرود واقع گریده میباشد.

گویش تاتی زبان عموم شهر کلور بوده و شغـــل مهم اکثر ساکنین آن کشاورزی و دامداری میباشد. این شهر به نظر قرارگرفتن در حیطه کوهستانی و بدلیل هم مرز بودن با استان گیلان دارنده آب و هوای بسیار لطیفی در مجموع فصول سال بخصوص در تابستان بوده و سبب ساز بوجود وارد شدن باغها و مزارع گسترده و میوه های گوناگون از قبیل گردو-سیب-زردالو-گلابی-انگور-هلو-توت وشاتوت-ومیوه‌های جالیزی مانند خیار-گوجه-طالـــبی و غیــره شد‌ه‌است. از بخشها تفریحی و گردشی این شهر می شود به امامزاده عبدالله، چشمــــه ورازشت، آبشـــار سجن، امامزاده سیدحسین، و رودخانه شاهرود و باغهای فضا آنرا اسم موفقیت.
در محوطه امامزاده سید عبدالله کلور نیز سکوهایی برای نشستن خــانواده ها و وسایـــل بازی برای خردسال ها فراهم شده است تمامی ساله در او‌لین روز ماه رجب پایکوبی رغایب در محوطه این امامزاده با حضور اهل یک محل و بقیه میهمانان و بازدیدکنندگان با پر نمک و حیجان فراوان اجرا مي شود.

معماری روستای کندوان از نوع معماری صخره‌ای میباشد، صخره هایی بزرگ و آزاد که به عموم این قابلیت را داده میباشد تا بتوانند به راحتی در دل صخره‌ها فضاهای زیادی مانند منزل، آغل و انبار صحیح نمایند. جنس سنگ‌ها در آن به سیرتکامل‌ای ست که می‌قدرت روی آنان فعالیت حجاری و تزئین تشریفات ترحیم مشهد انجام اعطا کرد، سوای اینکه سنگ‌ها از هم بپاشد. نکات جالب معماری روستای کندوان قبل از آنکه بخواهیم به تنی چند از نکات دیدنی معماری در روستای کندوان بپردازیم، آغاز مایحتاج میباشد معنای کران را توضیح دهیم تا شما بتوانید روئت کرد بهتری از توضیحات آجل ما به دست بیاورید. کران چیست؟ کران یا این که گیران که در گویش محلی به آن قبه نیز می‌گویند، در اصل صخره‌هایی میباشد که منزل‌ها، انبارها و دیگر قسمت‌های روستا در دل آن به وجود آمده‌اند. مردمی که برای اولین بار به‌این روستا آمدند، صخره‌های مخروطی صورت را بر اساس نیازهای خویش، تا جایی که محصول سنگ به آن ها امکان می‌داده، کندند تا بتوانند مکانی مطلوب برای معاش ساخت نمایند. کران‌ها بیشتر دو طبقه‌ای می باشند؛ اما فی مابین آنها کران‌های سه یا این که چهار طبقه‌ای نیز مشاهده می شود. این کران‌ها توسط پله‌هایی (عموما از کالا خویش صخره) از خارج به یکدیگر متصل بوده و از داخل به هم راهی ندارند. کران‌ها در فصل‌تابستان‌ها جویبار خنک و در فصل زمستان‌ها محیطی گرم دارا هستند. معماری روستای کندوان در کندوان، طبقه بندی یک منزل به این شکل می باشد که از طبقه همکف بیشتر تحت عنوان محل مراقبت حیوانات (آغل و اصطبل) استفاده میگردد. طبقه‌های دوم، سوم و چهارم هم برای اقامت هر خانواده است. ولی در برخی مفاد، طبقه چهارم برای مراقبت وسایل و انبار هم آیتم استفاده قرار می گیرد. آشپزخانه‌ها در کندوان در خارج از فضای اصلی کندوها (کران‌ها) و در دامنه کوه تشکیل‌شده‌اند؛ زیرا مکانی برای ساخت دودکش در داخل منزل وجود نداشته و منزل‌ها به اندازه کافی تعالی نبودند. منزل‌های کندوان مثل منزل‌های دیگر روستاهای تپه‌ای در کشور ایران به طور پلکانی ایجاد شده است و کوچه‌هایی باریک با شیب تند، این منازل را با هم مرتبط می‌نمایند. جذاب میباشد بدانید منزل‌های صخره‌ای روستا به مانند آحاد منزل‌های دیگر، اتاق نشیمن، صندوق منزل و آشپزخانه دارا هستند. بعضا از این منزل‌ها مجهز به سکویی سنگی و با طول نادر میباشد که تحت عنوان تخت خواب آیتم به کار گیری قرار می گیرد و توسط گلیم و جاجیم فرش گردیده است. نصیب‌های اساسی منزل در پیشین با تنور نان پزی گرم می شد؛ تنورهایی که از آنان هم برای پخت نان و هم برای گرم شدن منزل استعمال می‌کردند. امروزه اما به جهت به کار گیری از نفت در گرمایش منزل، تنورها از رونق افتاده‌اند. نان نیز بیشتر در تنورهایی که در مطبخ‌ها و یا این که آن‌هایی که سوا کران وجود دارااست، پخت می‌شود. تشکیل داد تنورها نیز بدین شکل بود که حفره‌ای گرد در زمین منزل تشکیل داد می‌کردند و دودی که از پخت نان ساخت میشد، به وسیله حفره‌های قیفی صورت به طور طبیعی از منزل خارج می رفت.

وارد جاده تهران قزوین می‌شویم و به سمت شهرستان آبیک قزوین می‌رویم تا به روستایی خیره کننده برسیم. روستای زرگر دهکده‌ای با قصه‌ای جالب است که مردمان آن به واسطه زبان گفتاری و نوشتاری و فیس اروپایی‌شان پر اسم و رسم شده‌‌اند و به زبان‌های فارسی، رومانو تشریفات ترحیم مشهد و ترکی کلام میگویند. مردمان روستای زرگر مسلمانان شیعه‌ای میباشند که به سنت‌ها پایبندند و فعالیت آن ها دامداری و کشاورزی است. همانند دیگر روستاها زنان این ناحیه نیز نان می‌پزند و دوغ، ماست و پنیر را خودشان تهیه و تنظیم می‌کنند. با وجود طبیعت این روستا، ویژگی خاصی که آن را عجیب و مرموز می‌کند و گردشگران را به سمت آن می‌کشاند زبان و پیشینه ساکنین این روستا و نقل عهد‌های متفاوت درباره آن می باشد. در‌این مهاجرت همراه ما باشید تا این روستای خاص را بیشتر بشناسیم. همسایه این روستا به درستی نمی‎‌دانند به کجای دانا تعلق دارند. داستان‌های مختلفی درباره سکونت زرگری‌ها در این حوزه‌ وجود دارااست. جمع‌ای بر این باورند که زرگرها عشایری بودند که سالیان سال پیشین به این روستا مهاجرت کردند. عشایر رومانی زبان در روستای وسمق استان مرکزی نیز وجود دارا هستند که لهجه آن‌ها به دلیل نزدیکی با سایر اقوام فارسی می‌باشد. به گفته همایون زرگر، گروهی رومانو در زمان ساسانیان وارد ایران شدند که سبک زندگی کوچ‌نشینی داشتند. دسته دیگری از رومانوها در دوران صفویه دوباره وارد ایران و در روستای زرگر ساکن شدند و از همین جا به یکسری نقطه در کشور ایران مسافرت کردند. مستندات نماد میدهد افراد بومی روستای زرگر جا ماندگان همان گروهی هستند که در زمان صفویه وارد کشور ایران شده‌اند. نقل‌های مختلفی وجود داراست که به‌دنبال به آن ها میپردازیم: اهل یک محل روستای زرگر طایفه‌ای بودند که سال‌ها و قرن‌های پیش از مرزهای شمالی ایران وارد کشورمان شده‌اند و با توجه به سبک زندگی عشایری در قسمت‌های متفاوت کشور‌ایران به صورت دور از هم مستقر شده‌ و بعد از سال‌ها یکجانشینی، کشاورزی و دامداری را گزینش کرده‌اند. در روایت دوم نقل شده که زرگرها در اصل ایرانی و از سربازان قزلباش فرمان روا عباس صفوی بوده‌اند که به دلیل جنگجویی و دلیری و از آن‌جایی که با حکومت‌ها سازگاری نداشتند در مرزو بوم و حتی عالم پخش می‌شدند تا حکومت‌ها مصون بمانند. قصه سوم می‌گوید در نزاع کشور ایران و روم، 400 نفر از رومانوها به دست فرمانروا کشور ایران اسیر شدند که به دلیل داشتن اندام‌های ورزیده و توانا مورد عفو و بخشش شاه قرار گرفته و در اطراف قزوین ساکن شدند. نقل می‌باشد هنگامی که برای اهل یک محل این حوزه‌ شناسنامه تهیه و تنظیم می‌کردند زنان به ساخت زیورآلات اشتغال داشتند و به همین استدلال نام زرگر را برای این روستا انتخاب کردند. در داستان دیگر آمده می‌باشد که حدود 300 سال پیشین کم فرمان روا سه برادر طلاکار به نام‌های احمد، سیف‌الله و زبدالملک را از امپراطوری عثمانی به ایران آورد و این روستا را به عنوان چراگاه قشقایی به احمد سپرد.مبنی بر آنچه گفته شده، هنگام مبارزه جهانی دوم سه سرباز رومانو به این روستا پشتیبانی می آورند و طی 10 سال حضور در این ناحیه زبان خود را به مردم میاموزند. علاقه مردم به این زبان سبب شد تا آن را به لهجه محلی‌شان تبدیل کنند. با استناد به منابع تاریخی، رومانی زمانی بخشی از عثمانی بوده که اهل یک محل آن از مرزهای شمالی به ایران مسافرت کردند. افراد کهنسال روستا می‌گویند که در زمان جوانی آن ها پیرمردی مستقر روستا بوده که لهجه روسی می‌دانسته و آحاد کارهای خود را به زبان روسی انجام می‌داده می‌باشد. این فرد آخرین نفری بوده که در این روستا به روسی تسلط داشته و بعد از مرگ وی گویش رومانیایی ترویج پیدا کرده است. برای اولی‌بار گویش‌شناسی به نام «گرنوت وینفور» بر روی لهجه زرگری پژوهش کرد وی این زبان را ترکیبی از لهجه رومانیایی اروپایی می‌داند که ریشه آن به روم باستان برمی‌شود. تکلم به زبان رومانیایی فی مابین اقلیت‌های متفاوت در کشورهایی مانند آلمان لهستان، پرتغال، نروژ، هلند، اسلوواکی، صربستان و غیره دیده میگردد. ناگفته نماند گویش رومانوهای ایرانی در گذر مجال و به علت همسایگی با شهرهای فارس‌نشین و ترک‌نشین تغییراتی داشته و کلمات فارسی و ترکی به علت تاثیر از ترک‌های شاهسون به آن اضافه گردیده است. به‌عنوان مثال آنان به خانواده «فمل»، به برنج «ریس»، به شتر «قمیل» و به عدد سه «درن» می‌گویند. بنابراین فهم و شعور گویش رومانیایی برای عده ای که با زبان زرگری آشنایی ندارند، عمل دشواری می‌باشد.

در ضلع شرقی کاخ ناصری، سنگی بزرگ با طول نسبتاً ۴ متر مشاهده میشود که نوشته خوانایی ندارد؛ ولی روایتی محلی درباره ی آن بر راز لهجه هاست. همسایه روستا میگویند که‌این سنگ در طول ناصرالدین پاد شاه از صخره مشرف به کاخ ناصری جدا گردیده و به اینجا آمده تشریفات ترحیم مشهد البته صدمه ای به سازه وارد نکرده هست. وقوع این رخداد موجب گردیده تا ناصرالدین فرمانروا امر دهد که گستردن این رخداد را بر روی به عبارتی سنگ بنویسند اما امروز نوشته های روی این کتیبه خوانا وجود ندارد. گلشن های متعددی در شهرستانک وجود دارد و درختان میوه در آن‌ها عرض‌اندام می نمایند. این باغات یا این که دیوار ندارند و یا این که دارنده حصارهای کوتاه می باشند؛ همین سبب ساز گردیده تا مسافران از دیدن جلوه زیبای شان بی بخش نمانند. در صورتی‌که اواخر فصل بهار و فصل تابستان راهی شهرستانک گردید، در کوچه پس کوچه های روستا عموم را میبینید که برای برداشت زردآلو و توت راهی گلشن های شان می‌شوند و در فصل پاییز باغداران به سراغ سیب های شان می آیند. ولی می بایست به حافظه داشته باشید که گلشن های شهرستانک جزو حریم سری ساکنان این روستا میباشند و هیچ وقت نباید بدون هماهنگ شدن با صاحبان گلشن، وارد آن‌ها گردید. در کنار کاخ ناصری رودخانه ای جاری میباشد که از چشمه ای به اسم گله گیله سرچشمه می‌گیرد. این چشمه که فراتر از کاخ ناصری قرار دارد، دارنده آبی‌رنگ بسیار گواراست و میان عموم از نگاه خالص بودن، آوازه خاصی داراست. آب چشمه گله گیله، از قلب زمین می جوشد و در کالبد یک رودخانه راهیِ دل روستا می گردد. این رودخانه با گذر از بین روستا و طی مسیر 15 کیلومتری طراوت خاصی را به آن کادو می نماید و فضایی روح افزا را ساخت‌و‌ساز نموده است. ادغام درختان سر به فلک کشیده، نغمه طیوران و صدای دلنواز آبِ رودخانه ای که از میان روستا می گذرد، همانند گذرگاهی میماند که آدم را از گرفتاری ها به آرامش دعوت می نماید. درصورتی که در امتداد کاخ ناصری پیش بروید پیش از وصال به چشمه، آبشار نادر طول و عریضی را خواهید مشاهده کرد که نمایشی از سقوط آب را به شما نشانه میدهد و می تواند با موسیقی دل انگیز خویش، روح تان را مهرورزی دهد.یکی‌از جای هایی که می‌توانید شکوه فصل پاییز را در آن به تماشا بنشینید، شهرستانک است که با آغاز فصل پاییز لباسی هزار رنگ را به بدن می نماید و گردشگران بسیاری را به سوی خویش می کشاند. اکثر اوقات عکاسان ماهر این فصل را برای عکاسی از شهرستانک گزینش می نمایند و زیبایی های کم نظیر این روستا را به تصویر می‌کشند.

وجود جنگل های هیرکانی در حوزه‌ عالم نما سبب ساز گردیده‌است تا تنوع خوبی از گونه های گیاهی گوناگون در اینجا به چشم بخورد. درختان پهن برگ، درختچه و بوته‌زار پوشش تشریفات ترحیم مشهد گیاهی چیره حوزه‌ را شامل میگردند. از مهم‌ترین گونه های گیاهی فقید نما می توان به سرخدار، ارس، سروكوهی، به‌دنبال، مازو،راش، ممرز، آلوچه، زرشک، آزاد، بید، هفت كول، نمدار، سیاه‌تلو و گونه‌های علفی و بوته‌ای گل گاوزبان، سریش، فستوک، یونجه، گل قاصد، مریم گلی، شكرتیغال، اسپرس بوته‌ای، چوبک و درمنه اشاره کرد. در کنار این تنوع بالای گونه های گیاهی، عالم نما به دلیل جانبداری خوبی که از آن صورت می‌گیرد تعدادی از مهم‌ترین اشکال جانوری کشور ایران را در خود جای داده می باشد که مثلا آنها می اقتدار از خرس قهوه‌ای، روباه، شوكا، خوک وحشی و گربه جنگلی نام توفیق. تعدادی از این حیوان‌ها نیز کم یاب میباشند و در معرض خطر قرار دارا‌هستند مانند سیاه گوش و پلنگ. حیواناتی نظیر مرال، شوكا، خرس و گرگ و پرندگانی مثل دلیجه، عقاب، سارگیه، قرقی، كبک، تیهو، بلدرچین، قرقاول، كركس، هما، كبوتر جنگلی، شاهین، فاخته و توكا دیگر گونه های جانور در عالم نما را مشتمل بر میگردند. بیشتر اهالی روستا از مردم شهرستان کردکوی یا روستای کفشگری و سعدآباد میباشند که برای گذران ییلاق شان به این حوزه‌ آمده اند. آن‌ها به گویش مازندرانی و کتولی صحبت می کنند. برخی از اهالی روستا به عمل دامپروری مشغولند و چندین هم زنبورداری می کنند. می توانید از اهل یک محل برای خورد و خوراک روزانه تان پنیر و ماست محلی تهیه و تنظیم نمایید یا از محلی ها بخواهید مرغی یا خروس برای تان سر ببرند و به شما بفروشند. قصابی محل هم میتواند گوشت تازه برای کباب در اختیارتان قرار دهد. عسل یکی دیگر از سوغاتی های فقید نماست اما هزینه خرید آن در این حیطه به شدت بالاست.

در روستا حوضی دیرین وجود دارد که دیوارهایی با سنگ‌های ریز و درشت و تخته‌سنگی مسطح در سقف، آن تشریفات ترحیم مشهد را در برگرفته‌اند. برای دیدن این حوض بایستی به جایی زیر‌تر از سطح روستا و در جایی مانند زیرزمین رفت. قبل از اینکه در سال 1354، لوله‌کشی برای روستا صورت پذیرد از آب این حوض به کارگیری می‌کردند. آب به وسیله جوی‌های سیمانی در دوشاخه به زیر دست روستا می‌رفت. یکی‌از جوی‌بار‌ها به حوض مردانه می‌سرازیرشد و برای وضو به فعالیت میرفت. یک کدام از‌از سایر از شاخه‌های آب به حوض زنانه میرفت و برای شستشو و جانبداری آب خوراکی از آن استعمال می‌شد.چشمه ها با یه خرده فاصله میسر کردن از خانه‌های روستا و طی کردن مقداری از جاده، یکی از کم نظیرترین تصاویر طبیعت را خواهید رویت کرد. در سمت چپ جاده چشم‌تان به غاری بر دامنه کوه خواهد افتاد که کلاً فصل‌های سال از در بین آن آبی رنگ پرفشار جریان داراست. این آب از قلب زمین می‌جوشد و در رودخانه سیروان سرازیر می گردد. مردم هجیج نام این چشمه را بل گذاشتند. با ادامه دادن مسیر در جاده حفره دیگری وجود داراست که در حالتی‌که 10 تا 15 قدم در آن پیش بروید به چند پله می سید. با بالا رفتن از پله‌ها در دل کوه و در تاریک و روشنی غار، گودالی آکنده‌از آبی‌رنگ زلال را خواهید دید که آرامش عجیبی را برای‌تان به ارمغان می آورد. این آب همان آبی می باشد که از داخل حفره به بیرون می‌ریزد و چشمه بل را می‌سازد. آب این چشمه یکی گواراترین آب‌هاست و گفته می‌شود که به دلیل معدنی بودن خاصیت درمانی نیز دارد. کوهستان و دشت درختان بلوط و بنه یا سقز در حوالی روستا دیده می گردند و مقداری آن طرف‌تر از روستا، ارتفاعات شاهو جای‌دارد که بخشی از رشته کوه‌‏های زاگرس به حساب می‌آید. در این حوزه‌ طبیعت زیبا و بکر با مراتع و چراگاه‏‌های سرسبز به نام‌های پیاز دول میشا و گاول انتظار شما‌را می‌کشند. رودخانه سیروان و سد داریان سیروان مهم ترین و مشهور‌ترین رودخانه ناحیه هورامان نیز از نزدیکی روستا عبور می‌کند و با مسیری زمانبر و پرپیچ و خم حوزه‌ اورامان را به دو بخش تقسیم کرده است. کناره‌های این رود مکان مناسبی برای گوش اختیار به آوای طبیعت و به تماشا نشستن زیبایی‌های آن میباشد. سد داریان که در مسیر این رود قرار گرفته، چشم‌انداز خاصی را به حیطه بخشیده می‌باشد. طبیعت هجیج Zahra Azami لباس‌های رنگین و سنتی مردم از جذابیت‌های آن میباشد که حکایت از تمدن غنی و اصیل مردم هجیج داراست. مردان هجیج از کلاه، شلوار کردی، قبا (نوعی پوشش بلند)، سره (نوعی قبای کوتاه) و گیوه برای پوشش خود به کارگیری می‌کنند و بر تن زنان سربند، زیرپوش، تیشرت، کُلَنجه (نوعی پوشش با تزیینات مختلف)، قبا (نوعی جامه آستین‏دار) و جافی (نوعی شلوار) دیده می گردد. مردم این روستا به زبان کردی اورامی کلام میگویند؛ یک کدام از اصیل‌ترین زبان‌ها که بسیار شبیه به زبان اوستایی و پهلوی میباشد. این گویش آنقدر شیرین میباشد که مجذوب آن می‌شوید. گشت و گذار در روستا پیک نیک در طبیعت زیارت امام زاده سید عبیدا... قایق سواری پشت سد داریان کوهنوردی عکاسی

راهی گیلان این میهن همیشه سبز شدیم؛ پس از گذشتن از رودبار به توتکابن رفتیم تا به ییلاق سی‌دشت برسیم. حوزه‌‌ای سرسبز و خوش آب‌وهوا که در مسیر کوه درفک با چشم‌اندازی فوق‌العاده قرار دارد. علاوه بر آب‌وهوای خوش سی‌دشت، اینجا محل رویش توت‌فرنگی نیز به شمار می‌رود تشریفات ترحیم مشهد و خردادماه هر سال جشنواره توت‌فرنگی درین حوزه‌ اجرا مي شود که این فرمان موجب شده تا هرساله گردشگران زیادی برای شرکت در‌این جشنواره و خرید توت‌فرنگی محلی نو، راهی ییلاق سی‌دشت شوند. توت‌فرنگی‌های به عمل آمده در‌این ییلاق ارگانیک و طبیعی‌اند و طعم بی‌نظیرشان، آنان‌را به محصولی پرطرفدار در حوزه‌ تبدیل کرده است. علاوه بر این در فصل بهار دشت‌های این حوزه‌ مملو‌از گل‌های بابونه میگردد که دقت گردشگران را به خود جلب می‌کند و فضای بسیار مناسبی را برای عکاسی و گشت‌و‌گذار پدید میاورد. سی‌دشت همان جایی است که می‌توانید با دست‌کم هزینه و برای یک مسافرت کوتاه روی آن حساب باز فرمایید تا هم طراوت و شادابی جسم و روحتان را دوباره به‌دست آورید و هم خستگی‌های روزمره از تنتان در خواهد شد و برای شروعی دوباره آماده‌تر از گذشته باشید.در سی‌دشت میتوانید کمپ برپا نمائید و لحظات نابی را برای خودتان خلق نمایید. در صورتی هم هوس کوهنوردی به سرتان زد، صبح زود بیدار شده و راهی درفک شوید. خرید سوغات را فراموش نکنید و مطلقا طعم گوناگون توت فرنگی، فندق، گردو و آلوچه این روستا را بچشید. در حالتی که که می‌خواهید به ارتفاعات این حوزه‌ بروید پیشنهاد می‌کنیم به طبع از یک راهنمای محلی کمک بگیرید. گذر از مسیری قشنگ و حیرت‌انگیز، تنفس هوای تازه، آرام دریافت کردن در دشتی بکر، بی سر و صدا و ادب سی‌دشت همگی از جذابیت‌هایی هست که شما را بدین خطه خواهد کشاند. یکی جذاب‌های پر اسم و رسم این خطه غار دربند رشی میباشد که در جنوب روستای رشی در نصیب عفووبخشش آباد و بلوکات، با ارتفاع 750 متر از سطح دریا جای‌دارد. این غار یکی‌از مهم ترین جاذبه‌های تاریخی رودبار به شمار می‌رود و فقط غار باستان‌شناختی از بعد از ظهر پارینه ‌سنگی می باشد. مسیر دسترسی به غار رشی باستانی پاکوب و بسیار زیباست و چشم‌اندازی که از آن بالا نظاره‌گر خواهید بود شما‌را برای ساعت ها محو خود خواهد کرد. برای دسترسی به غار حدود 20 دقیقه پیاده‌روی با شیب معدل خواهید داشت و در پایان بدین غار قدیمی میرسید که مشتمل بر دو غار به نام‌های کویل‌گر (غار تبارک‌تر) و غار جوکویله (غار کوچک‌تر) می باشد. برای بازدید تجهیزات خاصی نیاز نیست ولی کفش مناسب به پا کنید و باتوم، هدلامپ یا چراغ قوه نیز حتما یاروهمدم خود داشته باشید. غار دربند رشی در سال 1384 در فهرست آثار ملی کشور ایران به ثبت رسیده ‌می‌باشد. امکانات روستای سی دشت محدود می باشد. شما می توانید اثاثیه ضروری خود را از روستاهای دور و بر مانند توتکابن که در فاصله 22.8 کیلومتری روستا قرار دارند تنظیم فرمائید.

بوژان اسم روستایی در 21 کیلومتری شمال شرقی نیشابور میباشد که وسعتش به 1225 هکتار می‌رسد. این روستا در دامنه ارتفاعات جنوبی فن کوه بینالود مکان خوش نموده است و تحت عنوان یک کدام از جاذبه های گران بها استان خراسان شناخته میگردد. روستای بوژان تشریفات ترحیم مشهد به جهت وجود طبیعت دیده نشده و دیدنی، ساختار پله‌پله و خصوصیت های منحصر به فرد تاریخی، مقصدی تماشایی برای گردشگران محسوب می‌شود. این روستا در طول 1600 متری از سطح دریا واقع گردیده و به همین دلیل آب و هوای معتدل کوهستانی بر آن حاکم است و در فصل تابستان ها به جهت خنکی آب و هوا، بخش اعظمی را از شهرهای دور و اطراف به سوی خویش می کشاند. روستای بوژان از شرق به روستای سوقند، از غرب به روستای دربهشت و اردوگاه باغرود، از جنوب به دو روستای بوژآباد و حصار و از سمت شمال به مشهد محصور شد‌ه‌است.یکی‌از زیبایی های روستای بوژان، دورنمای پله‌پله آن میباشد که منجر گردیده آن را ماسوله نیشابور بخوانند. رودخانه و آبشار بوژان در اطراف روستا، رودخانه ای جریان دارااست که یکی‌از جوان ترین رودخانه های جنوبی فن کوه بینالود میباشد. این رودخانه با تیتر رودخانه بوژان شناخته می گردد و از کوه هایی نظیر گودزرد، بوژان و سیاه خانی سرچشمه می گیرد. ارتفاع رودخانه بوژان حدود 10 کیلومتر میباشد و در مسیر آن آبشارهای خرد و بزرگی نیز قرار دارا‌هستند. یک کدام از این آبشارها، آبشار بوژان است که در 6 کیلومتری روستا و در انتهای دره ای بلندمرتبه موسوم به دره بوژان قرار دارد. ار تفاع این آبشار به حدود 15 متر می‌رسد و چهت نیل به آن حدود 2 ساعت پیاده روی در کناره رودخانه موردنیاز میباشد. فراموش نکنید که وصال به‌این آبشار سوای وجود راهنما یا این که طرز‌بلد محلی و یا این که پرس و جو از ساکنان کاری خطرناک می باشد و احتمال گم شدن شما وجود دارددر بخش انتهایی بافت روستا و در ورودی دره و نهری به اسم درخانه به حوزه‌ ای می رسیم که از محصول کنگلومرا یا این که ماسه سنگ میباشد. بر پایه ی منابع تاریخی هلاکوخان، در طول حمله مغول به نیشابور و ویرانی شهر، با اسب وارد این ناحیه گردیده تا آب رودخانه را برای آبیاری گندم و جو کاشته گردیده بر ویرانه های نیشابور برنده شود. آرامگاه مطهر امامزاده سلیم در شرق روستا، محل زیارت ساکنان روستای بوژان و روستای بوژآباد میباشد و نسب وی به امام زین العابدین (ع) گشوده می گردد. امام زاده خواجه گل علی که در نصیب جنوب و با مقداری مسافت از روستا واقع گردیده و فاقد بقاع است. عموم روستا یقین بخش اعظمی به این امامزاده دارا‌هستند.بوژان یک کدام از هدف های خوب برای طبیعت گردی و کوهنوردی هست و دره ها و چشمه های آن آوازه متعددی دارا‌هستند. به عنوان مثال این جای ها می شود به موارد پایین اشاره نمود: زمان صدر: دره ای در اولِ ورودی بوژان در نصیب شرق که در انتهای آن درخت کاج کم آب گردیده ای با عمر تعدادی ساله وجود دارد. مرغزاردره: دره ای در شمال غرب بوژان که درختان گردوی زیاد و آب فراوان و کوه های پرشیب از دلایل زیبایی آن میباشند. در اینجا منزل ای دارای شهرت به منزل سم جای دارد که محل اقامت چوپانان برای فرار و گریز از سوز‌و‌سرما بوده هست. دره و چشمه شکراب: دره ای در مسیر صعود به قله شیرباد که به جهت قرارگیری چشمه شکراب در آن، به‌این اسم خوانده می شود. چشمه شکراب مشهورترین چشمه بوژان است و در مسافت 5 کیلومتری روستا جای‌دارد. چشمه کلاغ چین: چشمه ای که امروزه با اسم چهارچشمه شناخته می‌شود و در 4 کیلومتری بوژان جای‌دارد. برهان نامگذاری این چشمه به سکونت پرندگانی زیرا کلاغ در اطرف آن به جهت وجود درختان گردو بازمی گردد. محل این چشمه میتواند نقطه شروع کوهنوردی در حوزه‌ باشد. بقیه موارد: گوری دره، فرصت کم، دره بوژان، دره پلاسو، چشمه گلشن ملا، چشمه دوم کمر

پاره ای آن طرف‌تر از شهر مرزن‌آباد و بر دامنه‌های البرز مرکزی، روستایی به نام کندلوس با جلوه متفاوتش خود نمایی می‌کند. این روستا 4000 سال قدمت داراست و یکی ییلاق‌های مازندران محسوب می‌شود. فضای سنگ‌فرش شده روستا و طبیعت چشم‌‌نواز آن دنیایی تشریفات ترحیم مشهد گوناگون را در اینجا ساخت کرده و وجود اولیه موزه روستایی فقیه با آثاری شگفت‌انگیز و کیمیا و حتی کم، بر جذابیتش افزوده است. به هر نقطه این روستا که بروید محیط عاری از هرگونه زباله است و هیچ پوششی از آلودگی بر تن روستا دیده نمیشود. این تصویر زیبا حکایت از تلاش ساکنان آن برای پاکیزه نگه‌داشتن محل سکونت‌شان دارااست. این روستا محله‌های مختلفی را مثلا درزی‌کلا، ملاکلا، جورسری، جیرسری، بنیم خصوصی و سری‌دله دربرمی‌گیرد و مردم هر محله به استعداد از مهمانان روستا پذیرایی می‌کنند. مسیر روستای کندلوس: برای رسیدن به‌این روستا باید از جاده چالوس بگذرید که زیبایی‌هایش را تمامی میشناسند. وقتی از این جاده وارد فرعی منتهی به کندلوس می شوید، قدم به جاده‌ای سرسبز و جالب میگذارید که در هر لحظه با جلوه‌ای جدید شمارا غافلگیر می‌کند. در این مسیر از روستاهای مختلفی می‌گذرید و چشم‌اندازهای متفاوتی را میبینید. برای لذت بردن از همگی زیبایی‌ها عجله نکنید تا چیزی را از دست ندهید. موزه مردم شناسی کندلوس: موزه مردم‌شناسی روستا به عنوان اولیه موزه روستایی عالم شناخته میشود و با همت دکتر علی اصغر جهانگیری، طی 6 سال احداث شده است. وی به جستجوی فراوان پرداخت تا اشیای تاریخی و فرهنگی اجدادش را در قالب موزه‌ای توده‌آوری و عرضه کند. درین موزه تمامی اثر ها از هزاره دوم قبل از تولد تا مجال قاجار به نمایش گذاشته شده‌اند و با اطلاعات و شناسنامه بی نقص در معرض بازدید عموم قرار دارا‌هستند. گروه‌های این موزه عبارتند از: ورقه ها تاریخی، کتب خطی و اوراق تذهیب شده، ابزار زیستی مانند قفل، قیچی و چپق و نظایر آن، بافته‌ها و پوشاک، زیورآلات و نقاشی‌های سنتی و قهوه‌خانه‌ای.موزه گیاهان دارویی: مجتمع کشاورزی کندلوس از سال 1365 درین روستا قرار دارد و بستری را برای کاشت بالغ بر 250 گونه گیاه ژنتیک ارزشمند در ایران مهیا کرده است. باغ بوتائیک (موزه گیاهان دارویی) از مهم‌ترین بخش‌های این مجتمع میباشد که برای نخستین بار در کشور ایران تشکیل داد شده و مساحتی بالغ بر 10 هکتار دارد. معماری خاص روستا: خانه‌های سابق با نمای چوبی، سقف‌های چوبی، پنجره‌های کوچک، دیوارهای کاه‌گلی، کوچه‌های سنگ‌فرش شده و سقف‌های شیروانی موقعیت خاصی را در روستا ایجاد کرد کرده و صورت خاصی به آن بخشیده‌اند. آرامگاه امامزاده آرامش و فاضل: در قسمت شرقی روستا، بنای یک آرامگاه با برج آجری کوچک و چهارضلعی و ایوانی چوبین دیده میشود که کتیبه‌ای از نشانه‌ها قرآنی در صحن خود دارااست. این آرامگاه یکی اماکن زیارتگاهی روستای کندلوس است که 100 سال قدمت دارد و متعلق به امامزاده متانت و فاضل می‌باشد.قرار تهیه کردن کندلوس در سلسله جبال البرز و در میان دره‌ای موسوم به زانوس، سبب شده تا طبیعت درین روستا و اطرافش خودش را به زیباترین شکل درآورد. گوشه رودخانه کندلوس و دره زانوس صاحب خانه اشکال مختلفی از گونه‏‌های گیاهی و جانوری میباشد و از دیگر جاذبه‌های طبیعی روستا به شمار می‌رود. مهمترین جذاب‌های طبیعی این روستا عبارتند از: دیو چشمه: مطرح ترین چشمه آب معدنی سرد حوزه‌ که در حوالی روستا جای‌دارد. آبشار کندلوس: آبشاری 10 متری در 5 کیلومتری روستا که توسط جنگل محصور شده است. برای رسیدن به آبشار کندلوس حدود 1 ساعت پیاده‌روی موردنیاز می باشد.